Heb geen oordeel over degene die worstelen, ook niet als je het zelf bent

Ik worstel geregeld. Met man, kinderen en met mezelf. Het is heerlijk als dat in openheid, zonder consequenties kan. Dan hoef je jezelf niet te verstoppen of gevoelens te verdoven met behulp van de nodige wijntjes. Dan mag het geworstel er zijn en is het vaak na een dag weer verdwenen. Tot het volgende moment, bijvoorbeeld als onze oudste weer gegroeid is en we in een andere fase terecht komen. Laatst nog, toen hij ineens alleen met z’n vriendjes naar het zwembad wilde. Dan zoek ik weer naar de juiste vorm van loslaten. En leg ik mijn zoektocht open en bloot op tafel: “ik weet het nog niet, mag ik er over nadenken?” Daardoor blijven we in contact.

Ik ben toch voornamelijk een moeder die in contact wil blijven met man en kinderen. Dat dat niet altijd gemakkelijk is (je moet wel in de spiegel durven kijken) maar wel waardevol weet ik uit ervaring. Ik heb geen contact meer met mijn ouders en broers, dat was een worsteling. Soms werkt het gewoon niet en valt er niets anders te accepteren dan dat het is wat het is.  Ook al wil je nog zo graag wat anders. Wat mij rust geeft is de gedachte dat er spiritueel gezien geen vorm van geen contact bestaat. We zijn allemaal verbonden. Misschien niet elk moment, misschien niet nu, maar ooit weer. Ik heb geleerd een oordeel over de kwaliteit van contact en de mate waarin of hoeveelheid van contact momenten los te laten. Dat voelt erg prettig. Zo hoef ik ook niet altijd in contact te zijn met mijn gezin. Ik weet dat we inmiddels een band hebben opgebouwd waar wij ook contact hebben zonder dat we elkaar hoeven te zien of te spreken. Door een spirituele verbondenheid, met als keerzijde dat ik altijd hun geworstel voel. Of ik wil of niet.

Lastig vind ik het wel om dan toe te kijken, zonder te gaan helpen. Een tip of advies geven is zo gedaan en terecht zitten ze daar niet allemaal op te wachten. Als ik terug denk aan een paar jaar geleden en onze oudste voor het eerst naar school ging kan ik inmiddels glimlachen om mijn gedrag. Bij de eerste schooldag lag ik ziek op bed, ik kon hem echt niet loslaten. En ook bij de andere twee heb ik geregeld mijn “moeilijk loslaat momenten” gehad. Wat was het vervelend de blikken van onbegrip te zien, maar ook de goedbedoelde adviezen te moeten aanhoren. “Het komt wel goed…” Ook daar zit een oordeel in, zelfs als ze hadden gezegd, “je doet het goed”. Nu jaren later kan ik pas zien hoeveel het worstelen me heeft gebracht.

Het heeft me geleerd dat het leven soms een worsteling is, ook voor onze kinderen. Ze het zelf te laten uitzoeken, zonder overdreven aanwezig te zijn is belangrijk. Minstens zo belangrijk als gezonde voeding en genoeg slaap. Mijn doel is ze te leren dat wij, hun ouders, er zijn als ze ons nodig hebben. Om te stimuleren, onze kennis en ervaringen te delen. Niet gemakkelijk, maar zeker haalbaar door te worstelen. Soms maak ik er een zootje van en ben ik veel te veel aanwezig, zeg ik veel te veel. Maar meestal gaat het vanzelf en voelt het super dan is het leven genieten met een hoofdletter G.

Gelukkig zijn er zo veel mogelijkheden om te helpen bij het zoeken naar het juist gevoel. Mijn gevoel, aangezien dat voor iedereen zo persoonlijk is. Voetreflex, holistic pulsing, reiki, een familieopstelling om maar een paar manieren te noemen. Ik heb ze allemaal ondergaan en door m’n gedachten en gevoelens openlijk te delen kwam ik steeds een stapje verder. Hoeveel ik ook van mijn gezin hou, ik wil m’n hele leven niet bezig zijn met hun zoektocht in het leven. Dat zou overigens wel een goede invulling kunnen zijn, ik zou er mijn leven mee kunnen vullen. Het zou een full time job kunnen zijn, onbetaald dan. Het leek mij beter ze de regie zelf in handen te geven en voor mezelf een andere bezigheid te zoeken. Een betaalde dan in de vorm van mijn eigen bedrijf. Er ging wel een worsteling aan vooraf die wat jaartjes duurde voordat ik die stap durfde te zetten. En weet je, dat was helemaal OK.

Astrid Geel

Coach, healer en eigenaar online magazine www.spiegeltueel.nl