Wat is jouw stijl van moederschap?

Afstand houden, bemoeien of ga je voor de derde variant bewust opvoeden met als doel zelfredzaamheid. Er wordt van alles over moeders gezegd en geschreven. Maar zelden worden moeders direct aangesproken op hun stijl. Ook al gaat er iemand voor je neus volledig over de grenzen van haar kind heen, of kijkt ze helemaal niet naar haar kind(eren) om aanspreken is “not done”. Je maakt jezelf er niet populair mee. Wel vinden we er allemaal wat van en delen dat vooral achter de rug van de moeder om. Ik doe daar net zo goed aan mee. Jij ook? Toch ben ik van mening dat het tijd wordt dit taboe te doorbreken, maar zie ook hoe lastig het is om dat te doen. Er komen namelijk allerlei gevoelens bij kijken.

Tegenwoordig breng ik onze kinderen niet meer naar school, maar herinner me nog goed de schreeuwende, negatieve, zeer assertieve types. “Hang je tas op… je schiet ook nooit op… hier juf neem jij hem maar over, ik word gek van hem.” Een goed begin van de dag, denk ik dan. Tot groep 8 lopen ze mee, bemoeien zich met alles en oh wee als iemand iets doet wat deze moeder niet bevalt. Dan wacht diegene dezelfde boodschap als haar kind, onder de noemer “ik ben gewoon duidelijk”. We kennen ze vast allemaal. Ik zal niet zeggen dat er een gebrek aan liefde is, maar de liefde wordt wel op een aparte manier getoond.

Sommige moeders brengen hun liefde positiever door niet te schreeuwen, maar blijven toch behoorlijk aan de touwtjes trekken. Ook tot groep 8 en nog ver daarna. Hun kinderen staan niet op eigen benen en zo gauw er iets ergs gebeurd kunnen ze dat ook niet zonder de hulp van hun moeder oplossen. Die boodschap hebben ze al op jonge leeftijd ingeprent gekregen. Ze zullen altijd hun moeder nodig hebben en oh wee als deze kinderen afstand gaan nemen. “Ik heb zoveel voor je gedaan…. Wat doe je me nu aan, ik bedoel het toch zo goed….”

Er is ook een groep kinderen waarbij de moeder emotioneel afstand heeft genomen, uit desinteresse, of omdat de moeder helemaal niet weet hoe ze met het kind moet omgaan. “Zoek het dan ook maar zelf uit…” Op jonge leeftijd hebben ze al ervaren dat hun moeder niet zichtbaar of aanwezig is. Ze er niet op kunnen vertrouwen, terug vallen of nog erger door beschadigd worden. Emotionele verwaarlozing zou je het kunnen noemen. Ook die gevallen is onder moeders algemeen bekend. Er wordt vaak met medelijden, ten aanzien van het kind dan, over gesproken. Op het schoolplein, langs het sportveld of op verjaardagsfeestjes.

Wat is dan de juiste stijl, kun je je afvragen. Ik geloof in de derde variant. Opvoeden met als doel zelfredzaamheid. Ik geloof niet in vriendjes zijn met je kinderen, net zo min als ik geloof in loslaten om het loslaten. Je kunt pas loslaten als je iets vast hebt gehad, aan bent gegaan. Elk kind brengt iets anders. Bij de ene wordt je geduld getest, bij de ander je emotionele gesteldheid. Het is die spiegel, die zo helder aangeeft waar jij staat op emotioneel en sociaal gebied, als moeder, maar ook als mens. We zijn als collectief gegroeid als het aan komt op bewustwording omtrent het belang van gezonde voeding en scholing. Een volgende stap is bewust opvoeden tot zelfredzaamheid. Met betrokken moeders om op terug te vallen.

Ik merk die behoefte bij de moeders die een ontwikkelingsreis bij mij maken en de juffen waarmee ik gesprekken voer naar aanleiding van de workshops op basisscholen. Maar ook aan de kinderen waar ik mee te maken heb. Non-verbaal geven ze duidelijk aan dat ze begeleiding nodig hebben in deze individuele en vaak complexe maatschappij. Het uit zich in onrust en provocerend gedrag. Opvoeden is nadenken over de waarden en normen die je mee wil geven. Passen ze wel bij jou, of zijn ze jou ook opgedrongen. Bewustwording omtrent verwachtingen. Leef je het leven waar je echt gelukkig mee bent of ben je nog steeds de droom van je ouders aan het waarmaken. Geef je je kind(eren) vertrouwen of geef je angst door. Hoe goed kun je omgaan met de angsten en zorgen die bij het moederschap komen kijken. En hoeveel ruimte geef je de vader in dit hele verhaal, wat is zijn rol.

Om je eigen stijl te vinden, waar jij maar net zo goed je kind(eren) zich prettig bij voelen is het nodig in de spiegel te kijken. Er is niet één stijl, het is geen zwart wit verhaal. Soms is het goed om je ermee te bemoeien en soms is het beter om afstand te bewaren. En je hebt dagen dat je ook vast wel eens die gebekte moeder bent, maar ook dagen waarbij je de juiste toon te pakken hebt. Het zou wel mooi zijn dat als je in die spiegel kijkt je ook kunt zien dat je kinderen groter worden en zelfredzaamheid is wat ze nodig hebben. Dat je als moeder niet meer zo hard nodig bent, maar wel als mens.

Jouw stijl heeft zoveel invloed op het welbevinden van je kind. Ook als ze al volwassen zijn en zelf kinderen hebben. Nog steeds zoeken ze naar positieve bevestiging van hun moeder. Ik weet uit eigen ervaring en van andere vrouwen hoe groot het gemis als je die niet krijgt. Daarom kies ik er voor om elke keer weer mijn verhaal te blijven doen. Ondanks het feit dat ik me daar wellicht minder populair mee maak. Ik weet hoe kwetsbaar het is om je eigen stijl te vinden, omdat die altijd aan verandering onderhevig is, maar ook hoe waardevol het is om die zoektocht steeds weer aan te gaan. Mijn advies: ga voor openheid, durf te vragen om hulp, sta open voor kritiek. Uiteindelijk doen we allemaal maar wat en bij de ene gaat dat makkelijker dan bij de andere. Maar sluit je af als anderen je kwetsbaarheid niet willen zien of begrijpen. Die mensen zijn er helaas ook, dat maakt het doorbreken van dit taboe ook zo lastig. Dat wil echter niet zeggen dat we het met z’n allen niet aan moeten gaan.

Astrid Geel

Coach, healer en eigenaar online magazine www.spiegeltueel.nl