Tip 5

Emotionele behoefte

Ik durf te stellen dat acht van de tien vrouwen nog steeds niet in hun emotionele behoefte worden voorzien en daar anderen de schuld voor geven. 

Begrijpelijk, maar de verantwoordelijkheid ligt in eerste instantie bij jezelf als je volwassen bent. Het is dus zaak om zelf in die emotionele behoefte te gaan voorzien. Lief voor jezelf te zijn en mensen om je heen te zoeken die lief voor jou zijn, respectvol met je omgaan. En mensen die dat niet zijn los te laten vanuit die eigen emotionele behoefte. Dat wil niet zeggen dat je ze echt loslaat. Maar dat je je behoefte naar hun toe los laat. Dat je die behoeftes zelf gaat invullen Als kind sta je vast omdat je geen andere plek hebt om naar toe te bewegen. Doordat we zo afhankelijk waren. Als volwassene niet meer. Veel vrouwen hebben niet door dat ze alle kanten op kunnen bewegen. We zijn het zelf die op die ene plek blijven staan.

Alleen hoe kom je van die plek af. Door te gaan kijken naar jezelf en je omgeving en dat is best lastig. We zijn zo gewend om te zeggen dat het goed gaat, terwijl dat helemaal niet zo is. En ’s avonds hebben we onze drankjes en de tv om ons achter te verstoppen. Pas als we echt niet meer kunnen stappen we naar een therapeut of arts. Vaak met als resultaat een tijdelijke adempauze. Maar een werkelijke verandering in ons leven die een voldaan gevoel geeft wordt er niet gemaakt.

Waarom is het toch zo moeilijk om die echte verandering voor elkaar te krijgen? Om jezelf zo te ontwikkelen dat je wel een voldaan gevoel hebt.

Meeste mensen leven, zonder dit te weten, nog steeds vanuit oude overlevingsmechanismen. Zoals bijvoorbeeld ontkenning. Een eerste stap is zelfkennis. Waarom doe ik wat ik doe. En hoe ga ik van die overlevingsmechanismen naar voelen wat ik zelf wil. Zelfonderzoek dus. En als we dat aan gaan zien we als eerste onze eigen pijn over de bagage die we mee hebben gekregen. Maar waar moet je met die pijn heen als je het graag met je omgeving wil delen en je ouders er niet voor open staan. Uiteindelijk is het niet gebruikelijk om kritiek te leveren op je ouders. Ze houden toch van je en hebben hun best gedaan. Wat wil je nog meer?  Wat dat betreft is het makkelijker als je ouders er niet meer zijn. Dan kun je de luikjes werkelijk open zetten. En voelen hoe het nu voor jou is, wat jij nodig hebt, zonder rekening te hoeven houden met hun gevoelens. Dan kun je werkelijk trouw blijven aan jezelf en dicht bij je eigen gevoelens blijven.

Als je nu terugkijkt, wat is goed opvoeden dan? Wat heb je meegekregen? Dat ze je een goede opleiding hebben meegegeven? Genoeg te eten, op z’n tijd een knuffel, is dat genoeg? Of hadden ze meer kunnen doen. 

Men realiseert zich vaak niet dat een kind meer nodig heeft dan fysieke behoeften. Het heeft ook emotionele behoeften nodig. Warmte, liefde, respect, veiligheid, liefdevolle aanraking en zorg. Maar ook de ruimte om een eigen individu te worden. En je realiseren dat deze behoefte enorm groot is, als ze klein zijn, maar ook als ze groter worden. Juist dan, als ze de wereld in gaan is die behoefte belangrijk. Als je fouten maakt, conflicten veroorzaakt, los wil komen is het nodig dat je voelt dat je nog steeds welkom bent, dat je belangrijk bent. Als er wordt gemanipuleerd, emotionele gechanteerd, genegeerd krijg je steeds de boodschap mee dat je er niet toe doet. Kinderen zijn daar heel gevoelig voor en zullen er alles aan doen om deze gevoelens te vermijden. Dus gaan ze doen wat de ouder wil, in plaats van hun eigen gevoel te volgen. Zelfs nog als ze al volwassen zijn. Dit gedrag van ouders om de controle te houden komt niet zomaar uit de lucht vallen, maar is iets waar kinderen mee opgroeien. Vanuit de behoefte om te beschermen bijvoorbeeld, of moeite met verandering. 

Het is heel lastig om kritiek te geven, laat staan op je eigen ouders. Zeker als je nog bezig bent met het ontdekken van je tekort op het gebied van je emotionele behoefte. Dan verlang je er nog naar dat de ander verandert en het daardoor mogelijk maakt dat jouw leven verandert. Het zou mooi zijn als ouders gaan inzien dat de emotionele behoefte verandert bij elke fase van het leven. Maar vaak kennen deze mensen op leeftijd hun eigen behoeftes niet eens, laat staan dat ze ze weten te benoemen of in te vullen. Wat is dan die oplossing om die werkelijke verandering tot stand te brengen? Door de verandering zelf in gang te zetten. Stapje voor stapje en dat is best eng, maar zeker de moeite waard.

Gaan inzien dat je wel degelijk behoeftes hebt. Levenslust, passies, diepe gevoelens, intimiteit. En als die ontbreken naar binnen te kijken en eigen verantwoordelijkheid te nemen. Wat voel ik? Waarom voel ik dat? Wat wil ik dan? We zijn geen kind meer, maar reageren nog wel vaak als een kind. Vooral als we onbewust te maken krijgen met situaties die we moeilijk en pijnlijk vinden. Als je snel leeft is het bijna niet mogelijk om daar bij stil te staan. Dan gaan de dingen zo snel dat je vaak niet eens door hebt dat je ergens op reageert. Maar alleen langzamer gaan leven is niet genoeg. Je moet echt naar binnen gaan, de verdieping zoeken. Gaan voelen, gevoelens toe laten. En er dan vervolgens ook wat mee doen.