Tip 6
Condepedent gedrag,

oftewel op zoek zijn naar de liefde waar je zo naar verlangt buiten jezelf. De gedachte dat alles goed zal zijn als je iemand vindt die jou kracht geeft. De angst voor verraad echter, staat een werkelijk gelukkige relatie in de weg. En dan kun je wel zeggen dat die angst niet terecht is, maar veel mensen groeien op met de ervaring dat mensen ook echt niet te vertrouwen zijn en gelukkige relaties niet bestaan. Waarbij men heel lang, of zelfs meerdere keren achter elkaar afhankelijk blijft van iemand die jou niet die kracht geeft waar je zo naar verlangt en alles dus ook nooit goed zal komen.

Een codependent persoon is constant gericht op externe prikkels, teneinde de eigen pijn niet te hoeven voelen.Voor hoeveel mensen
gaat dat wel niet op? Het kopen van spullen, feestjes aflopen, organiseren van activiteiten met als gevolg een overvolle agenda. Ook ik ken het, van alles plannen zodat je niet hoeft te voelen.

Alsof je weer dat kind ben van vier dat niet wist waar het heen moest met haar gevoelens en emoties omdat in het disfunctionele gezin waarin je opgroeide niet open werd gecommuniceerd. En je ook geen zelfvertrouwen en zelfkennis mee kreeg. De basis voor condependent gedrag Dat je je geluk af laat hangen van anderen. Bevestiging geeft een goed gevoel en afkeuring kan je hele dag verpesten. Het gedrag ontstaat dus in die eerste jaren, waar er geen liefde, warmte en veiligheid is in het gezin waarin je opgroeit. Als volwassene ga je die veiligheid, warmte en liefde zoeken bij je omgeving, waarbij je vaak wordt teleurgesteld. Je kunt zelfs verslaafd raken aan de aandacht van iemand, ziekelijk verslaafd. Waardoor je niet meer zelf gaat nadenken, of nog erger allerlei dingen gaat doen die je eigenlijk niet wil. Waardoor je steeds verder van je zelf af komt te staan en steeds ongelukkiger wordt.

 Totdat je het geluk en de liefde in jezelf gaat zoeken, door stiller te zijn en zelfkennis op te doen kun je het proces van pleasen en afhankelijk zijn van de liefde van anderen doorbreken. Dan kun je gaan zien dat de wereld niet vergaat als iemand je niet leuk vindt of niet aardig tegen je is. En dat het ook niet nodig is om onaardig terug te doen. Je bent niet langer dat kind dat er niet mee om kon gaan, het is de herkenning van oude pijn die je voelt. Dan kun je op zoek gaan naar contacten die onvoorwaardelijk met je om gaan, maar ook meer begrip hebben voor mensen die nog vanuit condependent gedrag met je omgaan. Uiteindelijk doen ze het vaak onbewust. Daardoor ontstaat ook een bewustwordingsproces dat je het niet terug hoeft te doen. Toegeven dat je er ook aan hebt gedaan, doet best een beetje pijn, maar geeft ook ruimte om het los te laten en de stap te maken naar interdepentent gedrag. In samenhang met anderen leven, zonder pleasen en voorwaarden. Vanuit liefde voor jezelf en de ander. Zonder te helpen om er iets voor terug te krijgen. Dat voelt heel vrij, maar ook best wel eng. Die ander is dan ook echt vrij om anders te bewegen dan jij en de vraag is of jij dat aan kunt. Of jij genoeg zelfvertrouwen en sterk genoeg bent om zonder de nabijheid van die ander te leven. Zonder controle te houden. Als het goed is komt de ander dan bij jou vanuit een ander gevoel. Omdat die graag bij jou in je nabijheid is. En vrij is om te bepalen hoe en wanneer. Wat zo mooi kan zijn in het contact met kinderen in de pubertijd. In dat geval zul je zien dat kinderen zich niet gaan afzetten, omdat er een heel natuurlijk contact is waarbij er niet gemanipuleerd wordt, of gestuurd wordt. Maar vanuit vertrouwen mee bewogen wordt. Dat daarvoor een basis van positief en geweldloze communicatie nodig is, alsmede een behoorlijke zelfkennis bij de ouders zal duidelijk zijn. Daarom is het ook zo belangrijk in de jaren op de basisschool te werken aan persoonlijke ontwikkeling, zodat je daar de vruchten van plukt op het moment dat je kind de weide wereld in gaat.

Wat best lastig is omdat in het proces van persoonlijke ontwikkeling ook de omgeving mee moet gaan bewegen. Je partner, jouw familie en je schoonfamilie. En aangezien nog steeds de meeste mensen weerstand tegen verandering hebben valt dat niet mee. Daar komt bij dat de meerderheid van de gezinnen disfunctioneel zijn. Bij de meeste gezinnen worden meer negatieve boodschappen dan positieve boodschappen overgebracht. Vaak worden kinderen ontmoedigd en een andere mening niet geaccepteerd. Merk je dat de ander echt niet anders dan condependent gedrag naar jou toe kan geven (en die zijn er echt) dan rest je niets anders dan de ander los te laten. In ieder geval op emotioneel gebied.

Sommige mensen zijn niet te veranderen, ook niet voor mensen die van helpen hun levensdoel hebben gemaakt. Vaak met als reden om op die manier niet met zichzelf bezig te hoeven zijn. Dat condependent gedrag dus weer. Zo zie je hoe vast en verstopt dit gedrag in de mens zit. En wat voor uitdaging het is om interdependent gedrag aan te leren.

En als je je daar niets bij voor kunt stellen zal ik een paar voorbeelden noemen:

Dat je dat wijntje niet nodig hebt om je goed te voelen.
Net als dat grote huis of die mooie auto en wat te denken van die ene jurk.
Dat je kinderen jou niet gelukkig hoeven te maken.
Net zo min als je partner.
En dat jij niet gelukkig bent voor het geluk van je ouders
Net zo min als voor je vriendin die maar niet wil luisteren of zich altijd een slachtoffer voelt.

Maar dat je mag zijn wie je bent met al je mindere kanten en gewoon gelukkig kunt zijn omdat je er bent, ongeacht wat je doet of voorstelt. En contacten legt vanuit wederkerigheid, omdat je zowel kunt geven als kunt ontvangen.