Wat ben je zonder kinderen?

Zes weken lang heb ik doorgebracht met onze kinderen. En voor het eerst kon ik rustig genieten van het samen zijn. Het voordeel van kinderen die de leeftijd hebben bereikt dat je ze niet meer constant in de gaten hoeft te houden.

Daar voor in de plaats is wel iets nieuws gekomen. Onze oudste probeert de grenzen te verleggen, maar liet nog zoveel provocerend gedrag zien dat die grenzen nog lang niet open gingen. Een patroon dat doorbroken moest worden. Daar was een stukje ontwikkeling bij hem en bij mij voor nodig. Hard nodig, want zijn beide broers namen z’n gedrag al behoorlijk over. Hard werken was het dus wel deze vakantie. Op sociaal en emotioneel gebied.

Het begon al toen ik twee weken op een camping in de buurt stond. Wij doen dit nu voor het tweede jaar en het bevalt ons prima. Manlief werkt, de jongens zijn hele dagen buiten en vriendinnen komen mij gezelschap houden. Loopt lekker dus zou je denken. Toch dacht onze oudste daar geheel anders over. Geregeld was er provocerend gedrag, hij was het helemaal niet eens met de grenzen die wij benoemden. In het begin dan. Na lange gesprekken zag hij zelf ook wel in dat hij dingen deed en zei die echt niet konden. Gelukkig had hij zo af en toe dezelfde waarden als wij, zijn ouders. Een hele geruststellin.

Toch begreep ik zijn boodschap ook wel. Dat ik wel eens te veel waarden bleek te hebben en te strak en te beschermend was. Dus dat heb ik leren los laten deze weken. Mijn waarden hoeven niet zijn waarden te zijn en niet alles wat hij doet hoeft gevaarlijk te zijn en zo wel, dan leert hij ervan. Ook van fouten maken leer je. Ik heb er zelf genoeg gemaakt. Kortom de controle houden heeft weinig zin, maar wat is het verleidelijk. De afgelopen dagen zijn ze allemaal weer op pad. Manlief aan het werk, de kids buiten met vriendjes uit de buurt. En wat mis ik het samenzijn. Het is zo gemakkelijk en gezellig. Vanavond benoemde onze middelste het zo mooi. “Jij wil ons voor jezelf houden.” Er werd hard bij gelachen, maar ook met een lieve glimlach. Ze voelen nl. hoeveel ik van ze hou en hoe graag ik bij ze ben. Ondanks de strubbelingen en de conflicten, die er natuurlijk ook zijn.

Hij heeft zo gelijk. Ik zou mijn dagen kunnen vullen met het zorgen voor mijn mannetjes. Alle vier, maar gezond is het niet. Niet voor hun en niet voor mij. Dus wordt het weer tijd dat iedereen naar school gaat en ik mijn eigen ding weer ga doen. Plannen genoeg, daar ontbreekt het niet aan. Vriendinnen genoeg om tijd mee door te brengen. En anders ga ik alleen op pad. Er is nog zoveel te beleven en te zien. Ook zonder kinderen. Ik ben nl. meer dan een moeder die enkel bezig is met het grootbrengen van kinderen. Wat ik ben zonder kinderen? Daar kom ik elke dag een beetje meer achter.

Astrid Geel

Coach, healer en eigenaar online magazine www.spiegeltueel.nl